Ambush interviews bij D66 – De truc met de telefoon

Een jaar of 5 geleden maakte ik het tijdens een mediatraining voor het eerst mee: iemand die spontaan een D66-tertje deed, ofwel deed alsof hij druk aan het bellen was toen hij door mij als mediatrainer en een cameraman werd besprongen. Goed gevonden zei ik.
Het is inderdaad zo dat mensen geneigd zijn om de telefoon bijna altijd voorrang te geven, ook als je druk in gesprek met iemand bent.
Eigenlijk wist ik dat als kind al. Als mijn moeder me om boodschappen stuurde en ik mijn bestelling bij de bakker of de slager aangereikt kreeg, had de telefoon altijd voorrang. Zelfs als je net aan het afrekenen was.
Op zich is de truc met de telefoon daarom niet zo slecht. Toen die ‘slimme Henkie’ dat 5 jaar bij mij als mediatrainer voor het eerst deed, liet ik me aanvankelijk ook op het verkeerde been zetten.
Maar als je zo’n truc te pas en te onpas uithaalt en ook nog eens massaal toepast dan komt er snel sleet op. Doe het dus niet voortdurend en zeker niet als groep, omdat de mediacoach van D66  dat net aan iedereen geadviseerd zou hebben. En zeker niet als deze truc zou moeten dienen om de Me Too crisis binnen die partij onder het kleed te helpen schuiven. Het resultaat was dat D66, ook als het ging om de uitvoering van hun crisiscommunicatie, dubbel voorwerp werd van nationale spot.
Goed omgaan met een ambush-interview hoeft echt niet moeilijk te zijn. Als je op straat of in de wandelgangen overvallen wordt door een journalist met of zonder camera en je hebt om diverse redenen nog niks te vertellen, ga dan als volgt te werk:
  • stop met lopen en neem de vraag in ontvangst
  • begin vervolgens rustig verder te lopen en zeg tegen de journalist dat je over de kwestie niks kan zeggen.  Vaak kan je daar een reden voor geven en geef die dan ook. Redenen kunnen zijn, ik ben niet de juiste persoon omdat:
    • ik geen expert op dit gebied ben
    • ik ben niet bevoegd,
    • ik heb daarover geen verdere informatie beschikbaar
    • we houden daarover straks een persconferentie en dan zullen al uw vragen worden beantwoord,
    • Enzovoorts
  • Intussen blijf je gewoon verder lopen naar je auto, de deur van de vergaderzaal of de lift. En…, je blijft vooral vriendelijk!
Natuurlijk blijft de journalist aandringen zolang je niet buiten gezichts- en gehoorsafstand bent. Loop echter gedecideerd door ( niet rennen, want dat lijkt op vluchtgedrag) en leg uit dat je de journalist graag zou willen verder helpen, dat je begrijpt dat hij ook zijn werk moet doen, maar dat hij als journalis ook moet begrijpen dat jij om de zojuist gegeven reden(en) verder niks kan toevoegen. Pas als de deur van de lift, je auto of vergaderzaal achter je gesloten is, ben je veilig.
Mochten de beelden van zo’n overval toch uitgezonden worden, wat qua nieuwswaarde zeer onwaarschijnlijk is,  dan kom je in ieder geval nog vriendelijk over in plaats van die geen commentaar roepende oud-burgemeester in dit filmpje die bovendien de journalisten ook nog eens denkt te moeten schofferen…

Tenenkrommend interview in Buitenhof met Russische ambassadeur

Tenenkrommend en Buitenhof onwaardig. Zo zou ik het interview van de gemiste kansen willen omschrijven dat Maaike Schoon gisteren had met de Russische ambassadeur in Nederland over Oekraïne. Je kunt het hele interview terugzien op https://lnkd.in/eJWxkcWm In onderstaande video leg ik uit waarom ik zelden zo’n slecht interview gezien heb. #Buitenhof #oekraine #Russische_ambassadeur #Maaike_Schoon

 

Waarom niet alles slecht was aan de crisiscommunicatie van John de Mol

Strategisch was er op de crisiscommunicatie van John de Mol niks aan te merken toen hij in een mediastorm terecht kwam in verband met ongewenste intimiteiten bij een aantal deelnemers aan The Voice of Holland.  Echter de uitvoering was om te janken. Met de bril op van een communicatieadviseur kijk ik in deze video terug. Een van de conclusies: misschien huurt John de Mol in de toekomst naast gedegen juridisch advies ook goed communicatieadvies in…

 

Sywert van Lienden van hero naar zero in twee weken

Sywert van Lienden van hero naar zero in twee weken

Slecht gemanagede crisiscommunicatie is een soort zweer, die groter en groter wordt, uiteindelijk openbarst en een vieze stinkende drab achterlaat. Daar kan Sywert van Lienden sinds kort als ervaringsdeskundige over meepraten. Voor wie de voorbije twee weken onder een steen heeft geleefd: journalisten van De Volkskrant en Follow the Money hebben onlangs blootgelegd dat Bekende Nederlander Sywert zich met maar liefst 9 miljoen euro gemeenschapsgeld heeft verrijkt met de levering van mondkapjes. Dit terwijl hij naar de buitenwereld had laten uitschijnen het allemaal gratis en voor niks te hebben gedaan.

Achteraf communicatieadvies geven is altijd makkelijk. Maar toen het bedrog van Sywert van Lienden naar buiten kwam, had hij hij moeten beseffen dat hij dit nooit onder de roos zou kunnen houden. In plaats daarvan begon hij met journalisten en columnisten die hem nogal stevig aanpakten ruzie te maken. Voorts beriep hij zich op een geheimhoudingsverklaring met het ministerie van Volksgezondheid (VWS) waaraan de mondkapjes geleverd waren, maar daar bleek niemand het bestaan van zulk een document te kennen.

Voor VWS is reputatieverlies belangrijker dan goed beheer van belastingcentjes

De aandacht voor zijn listige verrijking leek even weg te zakken. Zeker toen bleek dat het ministerie van VWS reputatieverlies belangrijker vond dat goed beheer van belastinggeld. Want onze Sywert zou anders als Bekende Nederlander en knuffelbeer van het grote publiek wel eens aan de media gaan vertellen dat voor VWS de centjes belangrijker zijn dan de volksgezondheid… En zo zwichtte het ministerie. Toen het ministerie ook nog de nodige bonnetjes kwijt bleek te zijn, was dat natuurlijk ook een welkome bijkomende bliksemafleider voor Sywert.

Maar toen kwamen nieuwe feiten boven tafel, dankzij de aanhoudende inzet van de journalisten van Follow the money. Zij kwamen met het nieuws naar buiten dat Sywert van Lienden een juridische constructie had opgetuigd om zijn op slinkse wijze verkregen 9 miljoen eurootjes buiten zicht te houden. De verontwaardiging spatte die avond tijdens de talkshows van de schermen. Sywert was communicatietechnisch “Dead Meat”.

Komt het nog ooit goed met Sywert?

De vraag die ik deze ochtend tijdens een mediatraining van een deelnemer gesteld kreeg, was of het nog ooit goed zou kunnen komen met Sywert? ‘Dat hangt ervan af’, antwoordde ik. Blijft hij met zijn hakken in het zand op zijn miljoenen zitten totdat hij een grumpy old man is? Of gaat hij het toch nog over een andere communicatieve boeg gooien?

Kiest hij voor het laatste dan is het niet genoeg om een groot mea culpa te slaan, het boetekleed aan te trekken en plechtig te beloven zich nooit meer aan dergelijke praktijken schuldig te maken. Hij zal ook een daad moeten stellen. Zo zal hij op z’n minst die 9 miljoen euro die hij ons als belastingbetaler afhandig heeft gemaakt terug moeten geven aan de samenleving. Liefst aan een project of onderzoek dat een corona-gerelateerd goed doel in zich heeft. Houdt hij zich vervolgens een jaartje of twee gedeisd dan is er nog hoop dat we hem nog ooit op het scherm terugzien.

Sullige crisiscommunicatie

Doet hij dat niet dan zal hij zich kunnen aansluiten bij het legertje losers zoals Prins Andrew, of Charl Schwietert, een ex-staatssecretaris die gelogen had over zijn doctorandus-titel en daarna bleef voortblunderen. Lieden die door hun sullige crisiscommunicatie rond hun persoon in no time van hero to zero zijn verworden.

Een ding heeft Sywert met zijn sullige communicatie wel bereikt. Wie hem nog niet kende, kent hem nu zeker. Maar in reputatiemanagement gaat het niet alleen om naamsbekendheid, maar vooral om hoe je gezien wordt, ofwel perceptie…

Over de auteur

Evert van Wijk woonde en werkte de voorbije 30 jaar afwisselend in Vlaanderen en Nederland. Hij is crisiscommunicatieadviseur, mediatrainer en auteur van verschillende boeken over mediatraining en debattechniek (www.mediatrainingbenelux.nl ). Ook schrijft hij boeken over cultuurverschillen tussen België en Nederland. www.cultuurverschillenbelgienederland.nl)